The NPS couldn't have chosen a better moment to broadcast the Argentinian movie La Antena (the aerial) than after the news of Geert Wilders (Dutch' politician) brought to court for his criticism of the Islam. Where The Netherlands once was a country where freedom of speech was one of our highest values times seems to be changing. Especially his comparison of the Quran and the book Mein Kampf was taken as an offense for the muslim society in The Netherlands. The claim that Wilders spreads hate and is guilty of discrimination is far overrated though. Opinions should be spoken out even if they are not so sharming, they can become a ground for debate. I hate to see our once open society to become like this. Do people really think that limiting the freedom of expression will lead to a more harmonious society?
Luckily Denmark gave better response to the rumours concerning their cartoonist.

Reflexive, allegorical and poetic, La Antena is a dizzyingly dense piece of cinema, thriving on paradox, and always matching its medium to its message. Though I do not consider `La Antena'  as a master piece, it is definitely worth watching (I rate it 6.6/10). And luckily it leaves us with some beautiful statements.

"They have taken our voices but we still have words"

review of the film

Two people actually put up this movie as one of their best movies, so I thought there was a need to wacht it. And, okay it was funny sometimes, it needed to be, there was a funny guy after all. Well, it ain't bad. A lot of people say the acting is done so well, well not in my opinion though.  Maybe they believe so because the dialogues were thought through. However, what I like about the film is that a question is raised. Should we, the people on the street, judge about good and bad? (my rating: 6.6/10)

PR: wait... I: wait... L: wait... LD: wait... I: wait... SD: wait...

Vandaag was de film, nou ja film, van Wilders te bekijken. Geen bioscoopfilm van 1 a 2 uur, wat overigens best had gekund over dit onderwerp m.i., maar Fitna is een veredelde knip en plak presentatie. Ik heb eerlijk gezegd geen beeldmateriaal gezien dat niet al eerder in de media was geweest. De film is een compilatie van voorvallen en excessen gerelateerd aan religie. Wat mist in de film/documentaire is een analyse. Nu kun je oordelen dat een ieder zijn eigen conclusies kan trekken, maar je wilt toch ook weten wat Wilders er van vind en wat hij er mee wil doen. Simpelweg uitbannen van een religie, of eigenlijk religies in het algemeen, lijkt wat simplistisch. Hetgeen in de Koran of Bijbel of welk ander (heilig) boek staat dat in strijd is met onze wetten eruit scheuren of niet ten uitvoere brengen, tja dat is eigenlijk al de dagelijkse praktijk. De wetgever staat in Nederland boven de religieuze leiders. Dat Geert Wilders bang is dat dit zal omkeren geloof ik niet, dan zou een dergelijke religieuze groep al een kamermeerderheid moeten verkrijgen. En dat een kamermeerderheid een meerderheidsbesluit kan nemen lijkt me binnen de democratie niet meer dan redelijk. Zo zei Donner een tijdje terug dat als een meerderheid de Sharia wil invoeren, dan zal dat daadwerkelijk gebeuren. Hij heeft dat weliswaar teruggetrokken, maar het lijkt alleszins redelijk (waar het niet dat juist dat tegen het democratisch grondbeginsel is).

Dus aangezien we afhankelijk zijn van meerderheden bij ons democratisch systeem is het zaak meerderheden te verwerven voor jouw ideeën. Kortom het is noodzakelijk anderen voor je ideeën te winnen. Iets wat religies uit zichzelf al doen, groepen mensen komen bijeen en verspreiden hun gedachtegoed. Iets wat non-religieuzen, atheïsten en agnosten, veel minder doen, waardoor de kans bestaat dat zij minder medestanders vinden. Kortom mijn conclusie is, draag je gedachtegoed uit. Een boodschap zoals deze van Wilders moet dus ook in geen geval verboden worden, ik vind het bijzonder kwalijk dat zoiets wordt overwogen (m.n. door de Christelijke partijen). Laat een ieder zijn eigen boodschap uitdragen en laat een ieder zijn eigen overtuiging kiezen, laten we de democratie behouden en zo zal de besluitvorming altijd in het belang zijn van het volk als geheel.

Loquendi libertatem custodiamus

De Duitse cinema is schijnbaar aan een revival toe: na het langdradige, maar mooie 'Nirgendwo In Africa', komt regisseur Wolfgang Becker met deze bitterzoete komedie, die in de Heimat zelf alvast een enorm succes was. 'Good bye, Lenin' is een charmante tragikomedie van menselijke proporties, die alles heeft om volgend jaar gegarandeerd op de filmlijst van elke middelbare school terecht te komen: humor, een aantal onderliggende thema’s die zich niet al te moeilijk laten bespreken, en er wordt géén Engels gesproken.

Daniel Brühl speelt Alex Kerner, een jongen van een jaar of twintig die in 1989 in de DDR woont en werkt als tv-reparateur. Samen met zijn moeder, zijn zus en haar baby woont hij in een klein flatje, en droomt hij van het Trabantje waar hij al drie jaar op zit te wachten.

Christiane, de moeder (Katrin Sass), is een overtuigde en idealistische communiste, die betrokken is in verschillende activiteiten en organisaties, allemaal om de gedroomde socialistische staat tot leven te roepen. Dan, slechts enkele weken voor de muur valt, krijgt ze een hartaanval en zakt ze weg in een coma. Tegen de tijd dat ze weer wakker wordt, acht maanden later, is heel haar wereld, de samenleving waarvoor ze zo hard werkte en waar ze zo rotsvast in geloofde, in elkaar gestuikt. Aangezien ze van de dokter geen enkele opwinding mag hebben, besluit Alex om de gebeurtenissen van de laatste maanden te verzwijgen, en in het flatje leeft de DDR gewoon verder.

Voor de rest van de film wordt er in essentie een uitgebreide poppenkast opgezet ter wille van moeder: Alex zoekt zich bijna te pletter naar een merk augurken dat sinds de éénmaking niet meer te vinden is, overtuigt vrienden en familie het spel mee te spelen, en steekt zelfs persoonlijk nieuwsberichten in elkaar om te vermijden dat zijn moeder de waarheid te weten komt. Dat soort van toestanden loopt algauw het risico om kluchtig over te komen, maar één van de grote krachten van 'Good bye, Lenin', is dat de regisseur erin slaagt om alles toch nog min of meer geloofwaardig te houden. Hij laat z’n personages niet hysterisch van hot naar her rennen, en hij maakt de leugens die er verteld worden niet uitzinniger dan ze hoeven te zijn. Op die manier vermijdt Becker het overspannen gedoe dat andere filmmakers – gezien de plot – wellicht niet hadden kunnen vermijden.

In de plaats daarvan krijgen we een heel frisse, onbevangen film, bewoond door personages die écht zouden kunnen bestaan, en die op een geloofwaardige manier met elkaar omgaan. Neem bijvoorbeeld de relatie tussen Alex en Lara, een verpleegster waar hij verliefd op wordt. Op een bepaald moment hebben de twee ruzie, en in tegenstelling tot wat er in de doorsnee Amerikaanse film zou gebeuren, gaan ze niét luidkeels naar elkaar staan schreeuwen en is de relatie daarna niet meteen beëindigd. Nee, in deze film zeggen ze gewoon wat er op hun lever ligt, en een aantal scènes daarna zien we hen opnieuw samen – schijnbaar hebben ze het weer bijgelegd. Dat soort van momenten, klein als ze zijn, geven een aanzienlijke overtuigingskracht aan de film, omdat het niet is uitvergroot voor dramatisch effect, zoals dat in maar al te veel andere films wél zou gebeuren.

'Good bye, Lenin' probeert twee uur lang het evenwicht tussen drama en komedie te bewaren, en is daar niet altijd even succesvol in. De film bevat zowel momenten van heerlijke humor (Alex’ vriend die in een trouwvideo een homage aan Kubrick probeert te verwerken!) en drama (de scène met het standbeeld), maar de toon schippert soms gevaarlijk tussen de twee. Het is altijd moeilijk om een subtiel evenwicht tussen beide te vinden, en hier verlangt men regelmatig van het publiek om letterlijk van de éne scène op de andere van versnelling te veranderen. Soms lukt dat, soms niet, en er zijn dan ook een aantal grappen die in het water vallen door de tragische scène die er vlak aan voorafging.

De acteurs helpen wel om dat evenwicht enigszins te herstellen: Brühl is een zeer sympathieke verschijning voor het hoofdpersonage, fungeert als het anker van de film, en doet dat schijnbaar moeiteloos. Katrin Sass op haar beurt, slaagt er dan weer in om de hele tijd in bed te liggen, en toch de aandacht op te eisen en vast te houden. Mooi gedaan.

Dat alles om u een verhaal te vertellen over hoe iedereen z’n eigen land creëert, in z’n gedachten. De DDR wordt over de loop van het verhaal ingewisseld voor het kapitalisme, en in plaats van de dictatuur van gezichtsloze communistische comités, krijgen de Oost-Duitsers die van Coca-Cola en Burger King. Becker ontkent niet dat er meer welvaart is gekomen sinds het vallen van de muur, maar hij zet er wel zijn kanttekeningen bij – de ruil die de communisten hebben gedaan, betekende dat ze veel van hun idealen hebben moeten opgeven voor dure auto’s en veel merknamen. In de visie van Becker zijn Oost en West allebei even corrupt, alleen op verschillende manieren. Het enige dat er overblijft, zijn individuen die proberen de wereld te verbeteren. De moeder van Alex probeerde dat in de DDR door in zoveel mogelijk comités te gaan zitten, aan zoveel mogelijk activiteiten en ondernemingen deel te nemen. En daarna probeert Alex het door voor zijn moeder het land opnieuw tot leven te roepen en het gaandeweg de vorm van zijn ideale staat te geven. De nieuwsberichten die hij in elkaar steekt worden immers steeds hoopvoller, steeds positiever en optimistischer over een toekomst waarin Oost en West naast en met elkaar kunnen leven.

Om die boodschap toch maar duidelijk te maken, beroept Becker zich op een voice over die een hele film lang commentaar levert bij de gebeurtenissen, maar in feite overbodig is. Een vertelstem is een perfect valabele manier om plotpunten duidelijk te maken, maar wanneer die punten ook duidelijk zijn zónder die stem, gaat het enkel op de zenuwen werken. En nu we toch aan het zeuren zijn: de film duurt ook een tiental minuten te lang. Een aantal scènes aan het einde, waarin een oud familiedrama wordt opgerakeld, bieden zich aan om verwijderd te worden als dood gewicht. Ze zeggen wel iets over de personages, maar niets dat we al niet wisten uit de rest van de film. Waarom zitten ze er dan nog in?

'Good bye, Lenin' is een meer dan aangenaam tijdverdrijf voor iedereen die denkt dat amusement en een zekere mate van intelligentie elkaar niet hoeven uit te sluiten. Een meesterwerk is het niet, maar wie had daar dan ook om gevraagd?

Een beetje leuke afbeelding van de 'circusmuis', aanstichter van vele komische taferelen kon ik niet vinden. Wel kwam deze Atkinson poster voorbij bij de beeldresultaten van Google.

De film krijgt wat mij betreft een 7.0.

Het ingeslapen Franse dorpje Lansquenet wordt wakkergeschud door de komst van Vianne Rocher (Juliette Binoche) en haar dochtertje Anouk. Vianne begint tot grote opschudding van de conservatieve dorpelingen een chocolaterie.

De burgemeester "Comte de Reynaud" van het dorp is daar niet blij mee. In zijn dorp heerst een zuivere christelijke moraal waar niet mee gespot dient te worden. In Vianne ziet hij een godslasterlijke vrouw die grenst aan het hekserige. Haar chocolaterie doorbreekt de eeuwenlange lijn van een doortimmerd patriarchaat. Als het aan de Comte de Reynaud ligt vertrekt Vianne zo snel mogelijk uit zijn dorp, hij wil haar daarmee wel een handje helpen...

Ondanks de tegenwerkingen van de Comte blijft Vianne vechten voor haar plaats in de gemeenschap. De burgermeester roept op tot een boycot tegen Vianne; in zijn dorp geen alleenstaande moeder die bovendien tornt aan zijn gezag. Onder het Credo "Boycot Immorality" hoopt hij Vianne zo snel mogelijk uit zijn dorp te verdrijven.

De film begint op het slagveld, waardoor je zou vermoeden dat het een doorsnee gevechtsfilm is, maar dat is het niet. Al kort na het historische slagveld verandert de scene naar het hedendaagse Moskou. De film gaat over de strijd tussen de goede krachten van de dag en de donkere krachten van de nacht. Op zich niet zo verrassend. De manier van filmen is wel origineel en deed me m.n. aan het begin even aan Amelie denken. Ook de ontknoping was wel origineel, de stijl is best aardig. Toch vond ik de film niet heel erg goed, het was wat gefragmenteerd, iets te simpel. Mijn beoordeling voor de film is dan een 6.3. De Engelse ondertitels hielden er ook halverwege mee op, en het alternatief was nauwelijks te synchroniseren, ik had dan gelukkig wel Nederlandse ondertitels, maar Chaekith kon die vanzelfsprekend niet zo waarderen.

Verder heb ik afgelopen middag en avond de Live Earth concerten gevolgd, eerst via internet en toen vooral via BBC 2 en 1. Wat mij betreft erg geslaagd, goede artiesten, veel media-aandacht, een prima sfeer (vooral in London), weinig aanslagen, en de concerten werden afgewisseld met een inhoudelijke boodschap, meestal in de vorm van filmpjes over de belasting van het milieu door de mens. Helaas had Al Gore het niet van Bush gewonnen, maar deze actie is wel geslaagd.

Alweer een tijdje terug, met mijn verjaardag voor de tweede keer de film Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain gekeken. De film gaat over het leven van Amelie Poulain en beschrijft daar uit een aantal enigszins absurde doch alledaagse voorkomens. Amelie creëert haar eigen werkelijkheid en speelt een actieve regelende rol met de karakters in de wereld om haar heen. Als het op haar eigen leven aan komt is ze veel minder assertief, maar...

Echt een prachtige film omdat deze zeer goed gemaakt is, de beelden zijn zeer sprekend en de situaties herkenbaar. De film is een ode aan het mooie van het leven. Bovendien is de ondersteunende muziek van Yann Tierssen prachtig. Ook het gebruik van een voice-over kan ik erg waarderen, dat zou men vaker moeten gebruiken in films. Je moet de film echter niet te vaak zien, want dan wordt het uitvergrootte gewone, steeds gewoner.

Mijn oordeel: 8.5